Przewlekła zapalna polineuropatia demielinizacyjna

Jaka jest przyczyna CIDP?
Przewlekła zapalna polineuropatia demielinizacyjna (ang. chronic inflammatory demyelinating polyradiculoneuropathy, CIDP) jest chorobą nerwów obwodowych o podłożu immunologicznym. Dokładna przyczyna choroby nie jest jednoznacznie ustalona. W CIDP ulega uszkodzeniu otaczająca włókna nerwowe osłonka mielinowa, która gwarantuje szybkie przewodzenie impulsów w nerwach. Za uszkodzenie osłonki mielinowej odpowiedzialny jest proces zapalny, ale czynnik wywołujący ten proces nie jest poznany.

Jakie są objawy CIDP?
Objawy CIDP to: upośledzenie siły i sprawności ruchowej kończyn (stóp i rąk, ale czasami także ud i ramion), upośledzenie czucia lub nieprzyjemne doznania czuciowe w obrębie stóp i rąk, zaburzenia równowagi, niekiedy drżenie rąk. Objawy narastają zwykle w ciągu kilku tygodni lub miesięcy (typowo ponad 2 miesiące). Choroba może mieć przebieg postępujący, albo skokowy z okresami poprawy i zaostrzeń.

Jakie badania diagnostyczne wykonuje się w CIDP?
Badania dodatkowe potrzebne do postawienia diagnozy to przede wszystkim EMG, które wykazuje zwolnienie szybkości przewodzenia w nerwach obwodowych, a niekiedy tzw. blok przewodzenia (jest to niemożność przewodzenia impulsu przez odcinek nerwu, gdzie uszkodzona jest osłonka mielinowa). EMG, tzn. łączne badanie przewodnictwa nerwowego i badanie mięśni elektrodą igłową pozwala też odróżnić CIDP od innych schorzeń nerwowo-mięśniowych, które mogą dawać podobne objawy. Innym badaniem wykonywanym w ramach diagnostyki CIDP jest badanie płynu mózgowo-rdzeniowego, które wykonuje się w szpitalu. U chorych na CIDP stwierdza się podwyższony poziom białka w płynie mózgowo-rdzeniowym, natomiast liczba komórek jest prawidłowa. Ponadto u chorych na CIDP wskazane jest także wykonanie badań laboratoryjnych, które mogą wykryć choroby towarzyszące CIDP, jak cukrzyca czy choroby hematologiczne.

Czy CIDP można wyleczyć?
CIDP jest chorobą przewlekłą, której nie da się całkowicie wyleczyć. Dostępne jest jednak leczenie, które umożliwia skuteczne opanowanie objawów i w wielu przypadkach powrót do normalnej aktywności. W leczeniu stosuje się steroidy doustne (początkowo w wysokiej dawce, która jest następni bardzo powoli zmniejszana po ustabilizowaniu objawów) lub dożylne preparaty immunoglobulin, które zwykle muszą być co jakiś czas powtarzane, gdyż poprawa po nich często jest przemijająca. W cięższych przypadkach wykonywane są plazmaferezy lub stosowane są leki immunosupresyjne. Istotnym elementem leczenia jest też rehabilitacja.

Opracowała:
Dr n. med. Monika Ostrowska – specjalista neurolog